| |
Nu we een paar maanden omzwervingen in Melanesië en Polynesië achter de rug hebben
kunnen we een aantal indringende meningen die deze ervaringen in ons hebben gevormd met je delen.
Allereerst, kleur went.
De felle kleuren in kleding, gebruiksvoorwerpen, uithangborden, kunstvoorwerpen en in een
heleboel andere dagelijkse ontmoetingen behoeven zeker in de eerste weken enige gewenning.
Onze opinie over dit kleurgebruik (en misschien behoorden we al tot de groep van kleurrijke
personages (dat bedoelen we letterlijk)) schuift langzaam van 'nou, nou, da's wel heel kleurrijk'
naar 'Goh, waar zou je dat kunnen kopen'.
Ten tweede: kleuren brengen geluk.
We spreken dan niet over de kans om de Staatsloterij te winnen of om drie zessen te gooien, maar
over het geluksgevoel. Het is niet alleen de cultuur op de eilanden die iedereen (nou ja, bijna dan) blij en
gelukkig maakt, dat gevoel wordt verder ondersteund en voortgestuwd door de voortdurende stimulans
van al die vrolijke kleuren om je heen. Alleen een echte brompot blijft daar ongevoelig voor.
Laten we wel wezen, ergens weten we dat allemaal al wel. Niet voor niets is kinderspeelgoed
uitgevoerd in felle kleuren...
Kortom, de volgende keer dat je een nieuwe winterjas, nieuwe gordijnen of een nieuwe auto zoekt,
laat dat donkergrijze, donkerblauwe, zwarte links liggen. Kies voor geluk! Kies voor kleur!
Noot: Deze publicatie wordt gesponsord door de BOK, de Bonte Organisatie voor Kleur
Stem op BOK bij de volgende verkiezingen
Nu hebben we dan eindelijk kleur gekozen.
Een palet van felle kleuren
Gebruik ze om herinneringen bij te werken
Of om je dromen te schilderen.
De volgende dag laten we de stad weer eens rechts liggen en slaan linksaf naar Pango Village
en Pango Surf Break. Het is witte donderdag en dus paasvakantie, en de dorpsjeugd
gebruikt deze extra vrije tijd om hun vertrouwdheid met de zee te intensiveren.
We zien jongetjes van een jaar of zes met een - bijna te grote - surfplank de
golven berijden. Een jonge dorpshond komt even kennismaken en vindt met name de
schoenen van Jan een welkome afwisseling met zijn dagelijks dieet. Een jongetje
van een jaar of drie staat aan de scheiding van land en zee, een schepje in de hand,
roerloos naar de af en toe woest aanstormende golven te kijken. Tien meter verder staan twee andere jongetjes,
iets ouder, de boel in de gaten te houden. Broertjes?
|
|
