| |
Het is de vrijdag voor Pasen, Goede Vrijdag.
Goede Vrijdag, de dag waarop de kruisiging van Jezus wordt herdacht, heet "goed" omdat
christenen geloven dat deze dag redding en verzoening bracht. Het lijden wordt gezien als een noodzakelijk
offer voor de vergeving van zonden, waardoor het een "heilige" of "goede" dag voor gelovigen is.
Tja.
In Port Vila gedenken de katholieken deze goede gebeurtenis met een parade.
Duizenden goedgelovigen, opgesplitst in een achttal groepen en voorop gegaan door
een man die getooid in een kroon van 'doornen' een kruis meezeult, wandelen de zes kilometer
lange weg van Monmartre naar de Cathédrale du Sacré-Coeur, waar wij afgelopen zondag de dienst bijwoonden.
Tijdens deze parade (iedereen op z'n paasbest?) worden stichtelijke liederen gezongen, en
een aantal keren wordt stilgestaan voor gebed (we nemen aan dat dit 14x is, het aantal
staties van de kruisweg).
Het is een warme dag, al wordt de zon enkele keren verduisterd met een regenbui; de paraplu's
die de meerderheid van de deelnemers dragen dienen dan ook een tweeledig doel.
Het is een kleurrijk spektakel - tenslotte zijn we in Vanuatu.
Tegen drieën is eenieder verzameld in de kathedraal voor een mis die wij op
onze beurt besluiten te gaan missen.
We wandelen terug naar het centrum waar vrolijk spelende kinderen niet gehuld
in de voorgeschreven schoolkleding, verraden dat het vakantie is, vandaag.
Het is rustig op straat, de toeristische markten liggen er, op een enkele kraam
na, verlaten bij. Tijd voor bezinning, tijd voor plezier, tijd voor rust, tijd voor
jeu-de-boules.
De volgende dag gloort glorieus; de opkomende zon werpt zijn kleurenspectrum
over Vanuatu.
Terwijl wij een waarschuwing op onze telefoon krijgen. Momenteel vormen er zich potentieel twee
cyclonen tegelijkertijd, in de omgeving van de Salomons-eilanden. En dat is één van
onze potentiële volgende bestemmingen!
De huidige verwachtingen zijn dat er eentje richting Queensland zal trekken, en dat de
tweede de Fiji-eilanden met een bezoek zal belagen. En dat die tweede een iets lichtere
categorie zal blijven. Met de aantekening erbij dat voorspellen wat cyclonen gaan doen iets heeft
van in een kristallen bol kijken...
We wachten nog maar even met iets te boeken.
Tijdens onze wandeling over het Pango schiereiland ontmoeten we een groep spelende kinderen.
Een van de meisjes ziet Mieke met onze Nikon lopen en vraagt of ze op de foto mogen.
Ze zoeken zelf een leuk plekken en poseren gewillig. En als we vragen of we vanaf hier naar
Brekas kunnen wandelen bieden ze zich gezessen aan als gids. Één van de jongens heeft zijn hand
in het verband. Als we informeren bekent hij dat hij gevallen is. Van zijn fiets.
Zeshonderd meter verderop bereiken we weer de verharde weg, pal naast de ingang van het Breakas Resort. En het is
maar goed, bedenken we onderweg, dat Vanuatu geen brandnetels kent.
Of slangen.
|
|
