| |
De aardbeving van gisterenavond met een kracht van 7.3 op de schaal van Richter
is vandaag natuurlijk het gesprek van de dag. De directe
reactie van iedereen die we hoorden blijkt dezelfde als die wij hadden. Eerst de verbazing
(shit, wat gebeurt hier) gevolgd door vluchten (snel, naar buiten), daarna
de geruststelling (na 15 seconden was alles voorbij en alles staat nog) met een licht
blijvende onrust (naschokken? tsunami?).
Intussen gaat het leven door. Wanneer we naar de stad gaan zien we dat de toegangsweg
naar ons guesthouse een opknapbeurt krijgt. We arriveren in het centrum met ons busje
(zowat 1 op de 3 auto's zijn busjes voor het openbaar vervoer dus lang hoef je nooit
te wachten) en lopen eerst maar de markt op omdat er net een buitje valt.
Vijf minuten later schijnt de zon weer en wandelen we langs de boulevard. We zoeken een leuke
bar met zeezicht op omdat we vandaag een feestje willen vieren.
Wanneer we aan een tafeltje op onze koffie zitten te wachten ziet Mieke een hele school vissen
uit het water springen, een keer, twee keer, drie keer, vier keer en het is alweer voorbij.
Twee minuten later gebeurt het weer, en nu ziet Jan het ook. Het is te snel over om de camera
ta pakken maar het is wel een bijzonder gezicht. Waarschijnlijk zwemt onder water een roofvis
en is het springen vluchtgedrag; wat het ook is, we zijn weer eens onder de indruk.
Een uurtje later wandelen we alweer terug naar het centrum. Het is best druk onderweg;
scholen zijn uit en voor de meeste mensen zit de werkdag er alweer op. Wij kopen nog een tros
bananen en keren huiswaarts.
De wind is wat toegenomen en zorgt voor een verfrissend briesje in onze kamer.
Diezelfde wind zorgt er echter ook voor dat ons candlelight diner wordt uitgeblazen.
Gelukkig is het daarmee niet afgeblazen...
|
|
