| |
Na onze mislukte poging vorige week om de zondagsmis in de Cathédrale du Sacré-Cœur
in Port Vila bij te wonen zijn we vandaag beter geïnformeerd en worden we door ons busje
om kwart over acht voor de deur afgezet. Het is er gezellig en druk, en de meeste
kerkgangers zijn gewapend met een palmblad. Het blijkt vandaag Palmzondag te zijn,
de zondag voor Pasen. Christenen geloven dat op die dag, zo'n 2 millennia geleden,
de feestelijke intocht van Jezus in Jeruzalem plaats vond, waarbij hij op een ezel
binnenkwam en door de menigte als een koning werd onthaald met palmtakken. Dat weten
we nog precies, hoewel het Nieuwe Testament pas zo'n 40-50 jaar later werd
geschreven. En rond het begin van onze jaartelling hadden ze nog geen social media...
We zoeken een plaatsje in de kathedraal en 10 minuten later begint de dienst.
De kathedraal zit dan tjokvol, wij schatten met zo'n 1.000 gelovigen. Min 2 dan.
Iedereen schikt wat in zodat iedereen een plekje heeft; we zitten naast het koor wat
we de vorige week zonder dirigent hadden zien oefenen. Gelukkig is die dit keer
wel aanwezig. De koorzangen zijn een mengeling van Engels, Frans en Bislama,
en de rest van de dienst ook. Het is maar goed, zo denken we, dat we weten waar
het over gaat...
Na de mis (één uur en drie kwartier, ja, dat heb je, met een koor) poseert het koor
nog even (samen met de bisschop). Enkele tientallen maken van de gelegenheid gebruik,
waaronder ook een priester. Die - hij is tenslotte thuis - als enige op de kerk-banken
klimt...
We wandelen omlaag naar het centrum waar, dat hadden we vanochtend reeds gezien, een groot cruiseschip
in de haven voor anker ligt. Een zes-tal veerbootjes varen op en neer om de passagiers
te vervoeren, en langs de kust is het een drukte van belang met passagierende passagiers.
We zien er toch al snel een stuk of 20, wat op een totaal aantal van dik 2.500 vaargasten
trouwens ook niet zo heel veel is. Blijkbaar zitten we al niet meer in de doelzone.
Onder de koffie verwerken we ook een drietal buitjes, daarna wandelen we richting centrum.
We merken dat een stuk boulevard van een meter of 300 is afgesloten met hekwerken.
De toegang wordt bewaakt door de politie en is enkel voor cruisers, de locals (en deze keer
horen wij daar ook bij!) mogen omlopen.
De sfeer in de stad, zo proeven we, is anders, minder relaxed. Vandaag, zo vinden
taxi-, bus- en watertaxi-chauffeurs, kraameigenaars, winkeliers, straatmuzikanten en
masseuses, moet er geld worden verdient. Waar ze anders alle tijd van de wereld hebben
lijken ze vandaag soms wel gehaast. We snappen dat wel. Maar we zullen blij zijn als het weer
morgen is.
Terug in ons guesthouse blijkt in ieder geval dat de taekwondo-les vanmiddag gewoon doorgaat.
En zien we dus weer een hoop blije kindergezichten.
Maandag laat de natuur zich eens gelden. Niet met regen - daar kijkt niemand meer van op.
In plaats daarvan gaat het wat waaien. Geen storm of zo, gewoon wind.
Vanuatu wordt per jaar, in de periode december tot maart, 2.5 maal getroffen
door een cycloon. Het is daarmee het meest cycloongevoelige gebied in de Pacific. Ach, onzin.
Gewoon een beetje wind. Bovendien is maart al bijna voorbij.
We wandelen nog even naar het strand van Pango waar we koffiedrinken terwijl de dorpsjeugd
zich amuseert met de zee.
Later, vroeg in de avond, lezen we wat op bed, terwijl een zzeebries voor wat afkoeling zorgt.
Dan begint het bed te trillen en even zwaait het hele huis heen en weer. Aardbeving, dringt tot ons door.
Dus naar buiten. Als we buitenstaan is de beving alweer voorbij. Kleintje dus, denken we.
Onze buurman, afkomstig van Port Vila, denkt daar anders over. Schaal 6, schat die, anders zou
de gevel niet zo uitbundig bewegen. Maar, zo verzekert hij, geen tsunami. Volgende keer misschien; tenslotte
hebben we gemiddeld elke week wel een aardbeving... De volgende ochtend leren we van het nieuws
dat de aardbeving een 7.3 scoorde op de schaal van Richter!
Waarmee we toch weer met andere ogen naar de tsunami-borden met vluchtrichting kijken, die her en der
langs de weg staan.
Aardbevingen, tsunami's, cyclonen.
Leuk, denken wij. Vanuatu.
|
|
