| |
Het openbaar vervoer in Vanuatu centreert zich op Port Vila en omgeving, en bestaat uit
mini-busjes. Het systeem is chaotisch, zonder enige organisatie en misschien daardoor erg simpel.
Je probeert een busje aan te houden (meestal stopt het eerste busje wat langskomt al voor je) en
vertelt aan de chauffeur waar je naar toe wilt. Die kijkt of hij dat in de route voor
zijn andere passagiers in kan passen, en knikt bevestigend (we hebben het één keer
meegemaakt dat hij ontkennend knikte).
Je stapt in en begroet iedereen met een vriendelijke glimlach, een knikje en een
goedemorgen (of een goede-ander-dagdeel), gooit de deur dicht en gaat zitten.
Het busje wacht altijd tot je zit voordat het weg rijdt, en dat is gezien de
toestand van de wegen wel nodig ook.
Misschien dat je wat omwegen maakt, afhankelijk van de bestemming van de andere
passagiers. Geniet dan maar van alle onverwachte taferelen en doorkijkjes
die zich voor je ogen ontvouwen.
De chauffeur stopt automatisch op je bestemming (als je er nog nooit bent geweest en dus
die bestemming zelf niet herkent roept hij naar je dat je er bent), je stapt uit en betaald,
zegt nogmaals vriendelijk en glimlachend tot ziens tegen chauffeur en
overige inzittenden en gooit de schuifdeur dicht.
Wanneer je voorin gaat zitten is het wel de bedoeling dat je met de
chauffeur over een scala van onderwerpen van gedachten gaat wisselen.
Kan gaan over Nederland, de politieke situatie in het Midden-Oosten, wat je zoal op
Vanuatu gaat doen, de onmacht van alle landen om iets aan millieu vervuiling te doen en niet
te vergeten het weer.
Overigens kan een dergelijke gesprek ook plaatsvinden wanneer je de enige passagier bent, ook al
zit je achterin. Wat je vooral niet moet verwachten - dat hebben wij tenminste nog niet
meegemaakt - is onverschilligheid dan wel te worden genegeerd. Dat ligt echt mijlenver van hoe men op
de Zuidzee-eilanden het leven ziet.
Tegen vijven laveren we van ons guesthouse naar Brekas Beach Resort, een afstand ven
een 500 meter langs de drukke Pango Road waarvan de bermen - het heeft vandaag tenslotte
weer even flink geregend - bezaaid zijn met plassen en modder.
Daar aangekomen melden we ons bij de receptie voor het diner, voorafgaande aan de wekelijkse vuurdans.
Tijdens een vorig bezoek, een weekje geleden, is ons verzekerd dat we absoluut niet
hoeven te reserveren en dat er altijd voldoende plek is. Nu wordt door de receptionist een benauwd gezicht
getrokken, hij mompelt iets van volgeboekt en gaat in overleg met zijn collega's.
Natuurlijk is er voldoende plek, wordt dan gezegd (ach, een extra tafeltje kan er nog wel bij horen
we hem denken), we geven onze naam op en horen dat we om zes uur ter tafel gaan. Om
de tussenliggende tijd door te komen adviseert hij een cocktail aan de bar, wij
prefereren om nog een uurtje op het resort rond te wandelen. We worden verrast doordat we maar
liefst vier katten ontdekken; het zijn de eerste die we op Vanuatu zien.
We genieten van een fraaie zonsondergang, kijken hoe het personeel de tafels voor het
diner schikt naast het zwembad op het strand (inderdaad, er kon er nog makkelijk een bij)
en om zes uur gaan we ter tafel. Ietwat achteraf als straks de vuurdans begint, maar goed,
we zitten en bestellen.
Een uurtje later is (bijna) iedereen klaar met het diner en begint de vuurshow.
We zien dat het tafeltje met het beste zicht alweer een half uurtje leeg staat en
vragen een ober of we kunnen wisselen. Die vindt dat geen enkel probleem
dus zitten we een minuutje later eerste rang!
We genieten van de capriolen, danspasjes van de jeugdige artiesten, en vooral natuurlijk
van de sensationele vuurshow. Af en toe krijgen we plaatsvervangend brandblaren!
Na anderhalf uur keren we - in het donker - huiswaarts en verbazen ons over de
voetgangersdrukte.
Maar wacht. Het is vrijdag!
De volgende dag is het dus zaterdag.
Een mooie dag om niet veel te doen. We werken aan de netbooks, spelen een spalletje yatsee,
lezen wat. kijken even gebooeid naar een neerstortende regenbui, bekijken de planning
(o jawel, die hebben we echt wel!), kuieren langs de buurtsuper.
Gewoon zo'n dag.
|
|
