| |
Als we naar ons busje lopen zien we dat boven Port Vila de lucht donker kleurt.
In de verte horen we wat gerommel. Terwijl ons busje over de slechte weg vol
gaten en plassen naar Port Vila rijdt begint het licht te druppen. Een minuut later
zijn we gehuld in het neer plensende water. We pakken onze tassen in hun regenhoezen
en ons busje belandt in een file. Gelukkig maar - we zitten er niet op te wachten om
in dit weer uit te stappen...
De straten veranderen in woest kolkende waterstromen (Port Vila ligt tegen een
heuvelhelling aan gevleid), alle voetgangers lijken te zijn verdwenen (die kennen dat
weer hier) terwijl de file langzaam opschuift naar het centrum.
Dan volgt een discussie tussen de chauffeur, een medepassagier en ons over het bestaan
ven Jill's Café, onze bestemming, dan wel of ze open zijn en waar het café zich zou
moeten bevinden. We zijn zeker van onze zaak - deze uitspanning is ons aanbevolen
door een local als het bezit van de enige Nederlandse woonachtig in Port Vila die hij kende,
en het internet toonde ons reviews en foto's van vorige week. Wat niet wil zeggen dat je
in een discussie met locals kunt duiden waar je exact naar toe wilt.
Terwijl voor ons een samenkomst van drie tijdelijke rivieren er voor zorgt dat
het water meters hoog wordt opgespat zoeken we naarstig op Google naar een ander
referentiepunt en besluiten ons bij de Tana Russet Mall af te laten zetten, tegenover
onze bestemming.
Zowel de chauffeur als de passagier zijn het ermee eens dat dit een haalbare
bestemming is, en vijf minuten later worden we voor het winkelcentrum afgezet.
De plensbui is inmiddels gelukkig getransformeerd naar een buitje. We betalen de
chauffeur 300 vatu en stappen in een andere wereld. Het winkelcentrum is klein,
met bovenin een foodcourt met hamburgers, pizza's en miesoepjes, en zou in
Melbourne niet misstaan. Behalve dan de omvang - Ozzies pakken alles groot aan.
We kijken even rond en binnen vijf minuten schijnt buiten een zonnetje, zijn
alle ontstane waterstromen verdwenen en herkennen we ons tropisch paradijsje weer.
We wandelen 50 meter terug en zien aan de overzijde, in koeien van letters
"Jill's Café" op een muur staan. Als we over de parkeerplaats en om het gebouw heen
lopen ontvouwt zich een fraai terras, aan zee.
We kijken even rond en zien in een vitrine maar liefst 2 enorme taarten staan:
black forrest cake staan erbij. En op de kaart zien we 'Dutch coffee' - black coffee with whipped cream -
dus ligt de keuze voor de hand. Op onze vraag bevestigt de ober dat er
inderdaad een Nederlandse eigenaresse is, maar die is vandaag niet aanwezig.
En Jill blijkt de naam van de vorige eigenaresse die het café 30 jaar runde.
Aan alle lekkers komt een einde en we wandelen weer terug naar het centrum in de
inmiddels weer vallende en in intensiteit toenemende regen.
Gelukkig blijven de wolkbreuken uit, dit keer.
Die wachten tot een uur of elf 's avonds als zich boven ons guesthouse
een ferm onweer ontlaadt.
Ach ja, je zit toch maar mooi in de tropen.
De volgende dag is het weer stralend. We wachten op de vloed,wandelen een eindje langs de kust, zoeken de
schaduw en een omgevallen boomstam op het strand van Pango, nemen een kopje koffie en
bekijken de dorpsjeugd die druk bezig is om hun surfkunsten te vertonen.
Bij eb is dat te gevaarlijk op deze plek omdat de koraalriffen die het eiland omringen hier
dan bijna boven water uitsteken.
|
|
