| |
We zitten nog steeds in het moesson-seizoen, vandaag. Alleen is de lucht nu strakblauw met
enkele schapenwolken. Moet ook kunnen, blijkbaar...
Na het ontbijt nemen we weer een busje de stad in. Het is zaterdag, dus zijn de
meeste 'normale' winkels als opticiens, elektronicazaken en schoenwinkels gesloten, maar
de toeristenindustrie draait gewoon door, de markten en supermarkten en alle Chinezen
zijn allemaal open en in de meeste restaurants zit een enkele toerist te eten.
We wandelen door de handicrafts markten (er zijn er 2, ja) waar de lokale bevolking
hun huisvlijt aanbiedt: veel houtsnijwerk, schelp- en zaden-kettingen en gevlochten voorwerpen
aangevuld met wat t-shirts en jurken.
Niet alleen de koopwaar is kleurig, ook de meeste kooplieden tonen de voorliefde van alle
Stille Zuidzee-eilanders voor een kleurig stofje. Wanneer wij door de twee grote hallen
rondwandelen en de koopwaar keuren zijn we z'n beetje de enige kooplustigen dus worden
we overal vriendelijk aangesproken. Men informeert hoe lang we al op de eilanden
zijn, hoe lang we nog blijven en waar we vandaan komen. De meesten nemen aan dat we
Australiërs zijn (onze hoeden natuurlijk) en vinden dat we als Nederlanders wel erg
ver van huis zijn.
We pauzeren bij elke kraan even, kletsen met de (meestal vrouwelijke) kooplui.
We merken al snel op dat er soms een flink kwaliteitsverschil is tussen de ene kraam
en de andere. En meestal is een deel van de koopwaar ook door de kraamhoud(st)er
gemaakt; ze vertellen graag en uitgebreid hoe de basis ingrediënten van hun
producten worden voorbewerkt en gebruikt. We luisteren geboeid.
Koffie aan zee - wat is meer ontspannen dat luisteren naar het ruisen van de
oceaan, kijken naar de flanerende bevolking met op de achtergrond de joelende jeugd die zich op
hun vrije dag ontspant door in zee te duikelen.
We wandelen naar "Au Bon Marché Nambatu", een supermarkt met als slogan
"One Stop Shop". Het is in ieder geval veruit de grootste die we tijdens
onze Still Zuidzee belevenissen zijn tegengekomen, natuurlijk met Franse
roots (we zien veel producten met het Carrefour-logo), aangevuld met
Australische artikelen van Woolworths.
We neuzen er een uurtje of wat rond op zoek naar artikelen die we de afgelopen weken
niet konden vinden, slagen er gedeeltelijk in om die ook te vinden
en als we gaan afrekening is de zon alweer onder de einder.
Een busje rijdt de parkeerplaats van de supermarkt op; we zwaaien dat we wel meewillen.
De chauffeur parkeert, stapt uit en vraagt waar we heen willen. Hij is eigenlijk
afgewerkt, wil eerst even pinnen en is daarna graag bereid om ons weg te brengen.
Voor niets, want hij is afgewerkt... Twee minuten later zitten we in de bus en vragen
naar zijn verhaal. Hij blijkt op de universiteit in Fiji zijn Bachelor in
Toegepaste Wetenschappen (oid) te hebben gehaald, kon terug op Vanuatu geen
baan vinden, is dan maar busjes-chauffeur geworden maar werkt momenteel
als weer-presentator. Hij is vanochtend om 5 uur begonnen en is zojuist pas
afgewerkt. 12-uur diensten...
Jammer genoeg arriveren we al op onze bestemming voor we het naadje van de kous
weten; we bedanken de vriendelijke man (volgens ons hoefde hij ook helemaal
niet onze kant uit) en laveren langs de van gisteren overgebleven plassen
over de kiezelweg naar ons guesthouse.
De volgende dag is het zondag, en ook op Vanuatu pauzeert het leven even.
Alles sluit behalve de kerken en, zo merken we tot onze verbazing, de taekwondo
training. Zo'n anderhalf uur daarvoor verschijnen de eerste leerlingen reeds in
onze achtertuin, gehuld in witte pakken die wij in eerste instantie als
judo-kleding identificeren. Weten wij veel. Gelukkig heeft de leraar, die pas veel later
verschijnt, in grote letters TAEKWONDO op zijn broekspijpen staan, zodat we in
ieder geval weten wat zich precies voor onze ogen afspeelt.
We kijken geboeid toe, en tot onze verrassing blijkt de eigenaar van ons guesthouse, een
vriendelijke man van Koreaanse herkomst, de grootmeester van het spul. Vandaar dat de lessen
zich in zijn achtertuin afspelen.
De les is net een half uurtje bezig als de tot dan vallende motregen overgaat in een
serieuze bui en iedereen een overdekte plek opzoekt. Iedereen? Nee. toch niet;
een groepje gevorderden (herkenbaar aan de gele band) blijft rustig in de
stromende regen hun vormen oefenen, onder het toeziend oog van de meester.
|
|
