| |
Onze vlucht via Fiji naar Tonga vertrekt morgenochtend om half vijf. Twee uur daarvoor moet je inchecken,
de rit naar de luchthaven duurt een uur (en 's nachts rijden er geen bussen maar moet je een taxi nemen),
anderhalf uur voor inpakken, opruimen en ontbijt, dan moeten we dus om middernacht opstaan.
We besluiten dan ook al snel om die nacht helemaal geen hotel te nemen, maar de avond daarvoor
al de bus naar het vliegveld te nemen en daar de nacht door te dutten.
En dat is vanavond, dus checken we vanochtend uit in onze Apaula Heigkts Lounge hotel.
Daarvoor genieten we eerst van een uitgebreid ontbijt, vers klaargemaakt (we zijn de enige
gasten) door onze 2 charmante gastmeisjes. Toast, een omelet, 2 broodjes in een soort kokosgelei,
zeven soorten fruit, boter, pindakaas, marmelade, koffie en thee. En of we er nog bananenpancakes bij willen...
Gelukkig zijn slechts onze ogen groter dan onze maag en passen we voor de pannenkoeken.
We laten onze bagage nog even staan hier en wandelen naar het centrum. Nog een laatste
keer bekijken we de kathedraal, nog een laatste keer bezoeken we het toeristenbureau
(airco en publieke toiletten), nog een laatste keer snuffelen we door de winkeltjes van
Apia en kopen snel nog wat aandenkens.
Tegen drie uur wandelen we terug naar ons hotel (en dat heet niet voor niets Apaula Heights (hoogte), poepoe)
pikken onze bagage op en kuieren daarmee naar het busstation, waar we tegen vijven arriveren.
Om te ontdekken dat het hele busstation op de schop wordt genomen; alle rijbanen zijn
opgebroken en dientengevolge is er geen bus te bespeuren. We informeren even, en dan blijkt dat de
bussen een eindje verder staan, tenminste, de bussen naar het westen. De bussen naar het
oosten (waar ons vliegveld zich bevindt) rijden vanaf de oude markt, en die weten we wel te
vinden. Een kilometer of twee de stad in. En de laatste bus naar het vliegveld vertrekt,
zo hadden we al eerder vernomen, rond kwart over vijf. Over tien minuten, dus.
We besluiten de poging te maken en wandelen gezwind naar onze nieuwe bestemming,
samen, zo lijkt het, met al het winkelpersoneel dat vanaf vijf uur vrij heeft.
Zonder al te veel verkeersovertredingen betreden we om tien voor half zes onze bestemming,
waar tientallen bussen kris-kras door elkaar staan geparkeerd. Even informeren levert
ons de bus naar het vliegveld op, nog even aan de chauffeur vragen (yep) en dan instappen.
Er is geen bankje meer vrij maar als we binnenkomen wordt direct wat geschoven en komt er
een bank vrij, voor ons.
We genieten van onze laatste busrit door de dorpjes en velden en stappen een uurtje later uit
bij Faleolo International Airport. We wandelen naar de vertrek / aankomsthal waar het een
drukte van belang is. Blijkt dat er een vlucht van en weer naar Nieuw Zeeland wordt verwacht,
met de daarbij horende drukte van afhalers, taxi's en reizigers dia met deze vlucht meewillen.
We zetten ons en bereiden ons voor op enkele uren wachten, het loopt dan tegen half zeven.
De duisternis valt buiten in, de Nieuw Zeelandvlucht arriveert en vertrekt (met alle
bijbehorende drama's van afscheid en weerzien) en daarna wordt het stil, op het vliegveld.
Een viertal dames is een uurtje of twee bezig met het zwabberen van de enorme vliegtuighal,
winkeltjes, restaurants, wisselkantoren, de toeristeninformatie en autoverhuurbedrijven
sluiten hun deuren en tegen tienen ligt alles er uitgestorven bij. Twee toeristen hebben blijkbaar
hetzelfde idee als wij, de vier zwabberdames liggen in een hoek van de hal te slapen en een beveiligingsbeambte
groet ons elk uur vriendelijk als hij zijn rondje loopt.
We eten een alles wat we aan etenswaren overhebben op en proberen ook wat te slapen.
|
|
