| |
De nacht op het vliegveld van Samoa gaat wonderwel snel voorbij. voor we ons vervelen kunnen we inchecken
en wandelen we door de - veelal nog gesloten - belastingvrije winkels. We proberen nog onze laatste 4
tala's ('tala' is de letterlijke vertaling van 'dollar'; WS$ 1 = € 0,35 waarbij WS weer staat voor Western Samoa,
de vroegere naam van het land) om te zetten in wat-dan-ook en ontdekken dat er
voor dat geld niets te koop is; een kopje koffie kost al WS$ 10...
Even later mogen we aan boord. Het vliegtuig blijft half leeg, en in de stoelleuning voor ons
zit een schermpje met een entertainment center met spelletjes, muziek, films en series.
Samen met ontbijt en later nog een kopje koffie vliegt de tijd; een uur en drie
kwartier later staan we alweer op Fiji-grond en wandelen via de transfer-procedure
naar de volgende vertrekhal. De weg is nu bekend; tenslotte waren we 2 weken geleden ook
al hier. In vergelijking met Samoa wordt je hier overvallen door een gigantische verzameling
belastingvrije winkeltjes waar, zo lijkt het, honderden verkopers en verkoopsters
klaar staan om je iets te verkopen.
Voor we goed en wel in de wachtruimte zitten is het alweer tijd om aan boord te gaan
voor de vlucht naar Tonga. Omdat we op rij 3 zitten mogen we samen met de eersteklas
passagiers van rij 1 en 2 als eerste aan boord. En tot onze verrassing vliegen we met een
propeller-vliegtuig!
We stijgen op en krijgen - opnieuw - ons ontbijt. Ook mogen we de klok 2 uur achteruit zetten
waardoor het nog maar net half elf 's ochtends is als we op Tonga landen.
Zoals Ko van Dijk eens opmerkte: ochtend goed besteed!
We sluiten aan voor de douane en bagage-controles en nemen een taxi naar ons verblijf.
Wanneer we aankomen op de bestemming (volgens de taxi-chauffeur) staat nergens
de naam van onze accommodatie. De taxi-chauffeur
denkt toch dat hier ergens is en rijdt willekeurig wat onverharde weggetjes in. Uiteindelijk
herkennen we onze bestemming van de foto's op Booking.com. We stappen uit en er is
niemand te zien. Er staan een 6-tal 'cottages' op een omhekt terrein. De poort blijkt open,
almede de deur van één van de bungalows; de sleutels ervan liggen op tafel, en ook
het interieur herkennen we van onze booking.
We betalen de taxi en betreden onze waarschijnlijke woning.
Een uurtje of wat later komt een man langs die amper Engels spreekt. Hij is gelukkig niet
verrast dat hij ons aantreft en wil graag even afrekenen. Waarop wij vragen naar een
kwitantie dan wel een bewijs dat hij iets met de cottages van doen heeft. Overweldigd door
de hoeveelheid Engels noodzakelijk om deze boodschap over te brengen zegt hij 'Wait'
en loopt weg. Twee minuten later staat een dame aan de deur die blijkbaar met
hem in de auto zat en die vloeiend Engels spreekt. Nog 5 minuten later is alles geregeld en
hebben we haar telefoonnummer en de wifi-code te pakken, een uitleg waar de dichtstbijzijnde
winkel is en we kunnen haar altijd en overal voor bellen, zo belooft ze.
Even uitrusten en acclimatiseren, waarbij misschien de ogen even zijn gesloten.
Daarna gaan we even kijken bij het 'winkeltje om de hoek', John's Store. Grotere supermarkten liggen verderop,
een kilometer of twee lopen, en daar hebben we geen zin meer in. Het winkeltje blijkt te huizen in
een gebouwtje in de voortuin van een woonhuis. De voorkant is afgesloten met een
groot hekwerk met een luikje erin; daarachter staat de koopwaar uitgestald.
Een door haar kinderen gewaarschuwde mevrouw komt uit het woonhuis om ons te helpen.
We slaan in voor diner en ontbijt.
En meer, zo vinden we, hoeft de dag vandaag niet meer te brengen.
|
|
