| |
Zaterdag willen we een tochtje met de bus gaan maken. We zijn al gewaarschuwd dat bussen hier
geen dienstregeling hebben en op z'n best sporadisch rijden, maar goed, we zien wel.
Op weg naar het busstation (ja, dat hebben ze dan weer wel) krijgen we al op enkele honderden meters van
onze cottage een lift van een buurtstel. No problem, ze brengen ons graag naar het busstation.
Onderweg moeten we een blokje omrijden; de weg voor het koninklijk paleis is geblokkeerd
omdat er enkele feestelijk versierde praalwagens stil staan.
We horen van ons buurtstel dat die wagens afkomstig zijn van het Queen Salote College, dat de volgende
week haar honderdjarig bestaan viert. Deze privé-school voor meisjes (met een kostschoolgedeelte)
heeft een erg hoog aanzien in het land; vandaar dat de hele school vandaag
uitgenodigd is op het koninklijk paleis, waar ze door de koning en de koningin
zullen worden toegesproken. Dat laatste vernemen we pas later, nu worden we afgezet op
het busstation, we bedanken ons buurtstel vriendelijk en besluiten om toch maar eerst
even bij het koninklijk paleis te gaan kijken.
We vinden eerst enkel wat verlaten floats en versierde personenauto's waar enkele
tientallen mensen in min of meer feestelijke kledij bij rondhangen. Een zijstraat
voert naar de ingang van het paleis, en in de tuin daarvan zitten honderden feestelijk
uitgedoste leerlingen en (nemen we aan) leraren van het college te wachten.
Een militair bij de poort controleert met een streng gezicht of iemand die naar binnen wil
ook banden heeft met de school: het is duidelijk geen event die voor Jan Publiek
is bedoeld.
We poseren ons bij een zijpoortje met zicht op de rijen zittende feestvierders
die af en toe in luid gezang uitbarsten. Intussen lopen er cameramensen, militairen
en enkele hoogwaardigheidsbekleders op en neer en ontdekken we dat een viertal constructies
tussen de kinderen en het paleis geen podia zijn, maar met palmblad bedekte
varkenshokken. Gevuld met varkens.
De meest traditionele bereidingswijze van een maaltijd in Tonga (en trouwens op alle Zuidzee-eilanden) is de umu
waarbij stenen in een groot vuur gloeiend heet worden gestookt. Daar wordt dan het te
bereiden voedsel in gelegd, en het geheel wordt vervolgens afgedekt met
palmbladeren. Enkele uurtjes wachten en het diner kan worden uitgeserveerd.
Één van de zaken die ze in een dergelijke steenoven bereiden is een heel varken.
Wij kunnen ons eigenlijk geen andere reden bedenken waarom er op een dergelijke
feestelijke bijeenkomst varkenskooien aan de entourage worden toegevoegd. Arme beestjes...
We beluisteren de speech van Hare en Zijne Koninklijke Hoogheid maar omdat deze in
het Tongalees zijn kunnen we weinig met hun vast opmonterende woorden.
We besluiten de boel de boel te laten, ontmoeten voor de paleis hoofdingang nog
een Tongalese Canadese die met enkele vriendinnen haar thuisland bezoekt en wandelen
terug naar het busstation. Waar in geen velden of wegen een bus valt te bespeuren.
Koffie aan zee, en als er dan nog geen bus valt te bespeuren (het is dan ook al
na vieren op een zaterdagmiddag) wandelen we terug naar onze cottage. Onderweg
genieten we van al het unieke wat Tonga ons biedt. Wanneer we ons even zetten
op een bankje naast de Koninklijke tombes komen enkele schoolmeisjes beschroomd
vragen of ze op onze foto mogen.
Midden in de nacht (de klok heeft de nieuwe dag al een uurtje of wat gestart) horen we
psalmengezang. Als we ons hoofd buiten de deur steken blijkt het afkomstig van onze buren.
Als we vervolgens ons hoofd buiten de poort steken staat de straat vol met auto's en
concluderen we dat er een soort kerkdienst gaande is, bij de buren!
Het zingen houdt nog sporadisch een uurtje aan, dan verdwijnen de kerkgangers weer en
keert de rust weder.
Tonga. Moet kunnen. Toch?
|
|
