| |
We zijn al vroeg wakker; een combi van vroeg gaan slapen en half buiten slapen zorgt ervoor dat de zon
zich nog niet heeft laten zien als we wakker worden. Al gebiedt de eerlijkheid om toe te geven dat
we daarna nog maar een paar uur zijn gaan slapen.
Na het ontbijt willen we de lavavelden van Saleaula gaan bekijken. Nu is er ook in dit
wat meer afgelegen gebied van Samoa een busdienst, en die komt, zo hebben we ons laten vertellen,
wel vier keer per dag voorbij. Op aanraden van onze gastheer gaan we dan ook liften.
Binnen de twee minuten hebben we een lift, en de chauffeur is niemand minder dan de chief van
Namase, een soort erfelijke burgemeester dan wel landadel op Samoa.
Hij woont ook niet in het dorp maar in Sydney (da's Australië) en komt enkele malen per jaar
terug om de taken van zijn ambt uit te voeren.
Hij blijkt niet precies te weten waar de lavavelden zich bevinden (vreemd, want het is maar
een kilometer of 15 van zijn geboorteplaats), rijdt een zijweggetje in en zet ons af voor een
groot, oud en verlaten ogend gebouw waar we, aldus de chief, de entree kunnen betalen.
Ze rijden wuivend weer weg, en wij kijken een minuutje rond en besluiten dat we hier echt niet
goed zitten. Terug naar de weg, en tweehonderd meter verderop wijst een bord met
'Lava Field Saleaula' ons naar een receptie-gebouwtje.
We betalen de entree en wijzen het aanbod door een van de meisjes om als gids op te treden
af; we neuzen liever op eigen houtje rond.
De Saleaula-lavavelden op Savai'i omvatten een uitgestrekt lavalandschap
ontstaan door de uitbarstingen van de Mt. Matavanu tussen 1905 en 1911. De lavastroom verwoestte
vijf dorpen. Opmerkelijke overblijfselen van die tijd zijn het Graf van de Maagd
(ondanks het feit dat we twee informatieborden hebben gelezen begrijpen we nog steeds niet het bijzondere
van dit graf) en de buitenmuren van een kerk.
We dwalen enkele uren door het landschap - het meisje dat aangeboden had ons te gidsen kwam al kijken
of we niet waren verdwaald), en bij het graf ontmoeten we Marion. Voor de derde keer;
vanochtend arriveerde ze op onze Fales en, zo bedenken we, we hebben haar ook in Apia gezien,
bij het toeristenbureau, waar ze informeerde of ze een fiets kon huren om het eiland
om te fietsen. We dachten toen nog even dat ze Nederlands moest zijn, maar ze blijkt een Duitse.
We raken in gesprek, en eigenlijk praten we door totdat ze de volgende ochtend verder trekt...
We liften dan ook gezamenlijk terug naar onze Fales, dit keer in de open laadbak van een truck.
We kopen een blikje tonijn voor onze huiskater Sammy, dineren met Marion en kletsen nog tot laat
in de nacht.
De volgende ochtend wacht het ontbijt alweer, en tegen half elf mist Marion nog bijna haar bus
terug naar de ferry, zo druk zitten we nog steeds te kletsen.
De andere gasten van Regina Beach Fales zijn een viertal Australische verpleegsters en een
psychologe, samen werkzaam in een ziekenhuis in Melbourne. Ook zij vertrekken vandaag;
binnen 2 dagen vliegen ze weer naar huis.
Wij blijven met z'n tweetjes over en genieten van zon, zee, zand, palen, krabjes en heremietkreeften
en natuurlijk onze Sammy.
Tegen drieën arriveert Christina uit Oostenrijk; op haar bromfiets heeft ze de afgelopen 10 dagen Samoa verkent,
nu moet ze over drie dagen naar huis. We blijken op dezelfde vlucht naar Fiji te zitten!
We dineren samen, natuurlijk pas nadat onze Sammy zijn blikje tonijn heeft verorberd.
|
|
