| |
We checken vandaag weer uit en reizen verder naar Nadi.
Tijdens het uitchecken treffen we een lichte dissonant tijdens ons verblijf. De rekening is
zo'n 15 euro duurden dan wij hebben berekend. Wanneer we daar een opmerking over maken wordt de rekening
door de receptie nagekeken op de computer en zonder enige opmerking hoeven we opeens
15 euro minder af te rekenen. Wat er fout is gegaan, welke boeking ten onrechte is opgevoerd
krijgen we niet te horen.
Dus knaagt de vraag: foutje? Of opzet? Wij denken er het onze van.
Een gecharterde 'taxi' brengt ons wederom naar de hoofdweg waar de bus naar Nadi over een half uurtje
zou moeten passeren. Er staat een kraampje/snackbar wat koek, koffie en water verkoopt. De verkoper,
zijn vrouw en een bezoeker noden ons om plaats te nemen op een bankje, en vragen en vertellen honderduit
terwijl een dochter bezig is met wat dochters doen - op de telefoon.
Het wordt echt gezellig en we zien de bus node na een half uur aan komen rijden.
Instappen en na een korte buspauze in Sigatoka arriveren we om 3 uur 's middags in Nadi.
Op het busstation, natuurlijk.
En terwijl Jan nagaat of er een bus rijdt in de richting van ons nieuwe huis knoopt Mieke
een gesprek aan met 2 naastzittende dames, moeder en dochter, zo blijkt. Ze bewonderd de shawl
van de dochter en wanneer de bus van het tweetal arriveert krijgt ze die zomaar kado! De dochter wil
echt van geen 'nee' horen - ze vindt het een leuk idee om later te bedenken dat Mieke ergens rondloopt met hààr shawl...
Een bus blijkt niet te vinden dus nemen we een taxi naar onze nieuwe woonst. Die is helemaal niet zeker
dat we zijn waar we moeten zijn als we arriveren; je hoort hem denken: een appartement? Hier?
Langs de 2 huizen die hier staan is een groots opgezette spoorweg werkplaats waar allerlei
roestig materieel rondslingert. Ze blijken wel operationeel te zijn: ondanks het ietwat
overwoekerde spoor dat er ligt is dit de enige werkplaats voor het rail-materieel dat wordt
gebruikt tijdens de rietsuiker oogst, zo leren we later.
Al eerder is ons trouwens opgevallen dat de verder zeer ontwikkelde Fijianen ab-so-luut geen kaart kunnen lezen.
Misschien komt dat doordat ze op zo'n klein plekje wonen, leven en werken dat ze alle plaatsen
waar ze naar toe zouden kunnen willen al tenminste 6 keer hebben bezocht?
We worden erg hartelijk verwelkomt op ons nieuwe appartement en voor vandaag vinden we het welletjes.
De kokosnootoogst in de voortuin is net begonnen, en we krijgen een opengehakt exemplaar
ter verfrissing aangeboden.
|
|
