| |
De internationale luchthaven van Fiji ligt niet bij de hoofdstad Suva maar aan de andere kant van
het eiland, bij Nadi. Dus moeten we weer die kant uit om Fiji te verlaten.
Maar eerst, zo besluiten we, moeten we nog enkele dagen op een resort verblijven.
Niet op een eilandje, daar horen we weinig leuks over. De boottocht er naar toe is schreeuwend duur, er is niets dan
strand en zee, je bent gedwongen om al je eten en drinken in het resort te kopen, dat alles spreekt ons
echt niet aan. Later spraken we nog iemand die zich op een dergelijk resort zo verveelde dat
ze al na 1 dag de boot terug nam naar het 'vasteland'.
Dus vinden we een klein resort, op het hoofdeiland, onderweg van Suva naar Nadi. Voor 3 nachten,
dat moet toch kunnen. Het Crusoe Resort in Namaqumaqua.
We nemen de bus, een afstand van ongeveer 2 uur rijden. Bij de zijweg naar het resort
stappen we uit en zetten ons onder een van banken voorzien afdakje langs de onverharde
weg naar ons resort. Nog 3,5 kilometer scheiden ons van onze bestemming. Gaan we lopen? Of..?
Een mevrouw die samen een enorme zak met 30 kilo knollen en met ons uitstapte komt naar ons
toe. Na een vriendelijk 'Bula' vraagt ze of we naar het resort moeten. Als we daarop bevestigend
antwoorden, stelt ze voor dat ze een 'taxi' voor ons zak bellen. Kosten F$10.
Wij vinden dat een scherp idee, en onze nieuwe vriendin belt een taxi. Is er over een
kwartiertje, zo meldt ze. Ze heet, zo horen we, Susanne, en ze woont in het dorpje
Namaqumaqua naast het resort. Bijna het hele dorpje werkt daar, zo meldt ze.
Al kletsende komen we er achter dat ze over drie dagen jarig is, een groot feest geeft en
dat we van harte uitgenodigd zijn. Als we er dan nog zijn, natuurlijk.
Taxi arriveert, de knollen worden met vereende krachten ingeladen, en we rijden naar het resort.
We stoppen bij de achteringang, waar tevens het dorp begint.
We rekenen de taxi af, een toesnellende tuinman neemt onze bagage ter hand, we zwaaien Susanne
gedag en wandelen door de tuin naar de receptie.
Het is er, zo zien we, niet druk. In feite valt er geen toerist te bekennen.
Bij de receptie volgt inschrijven en een welkomsdrankje. Alles wat we op het resort
consumeren wordt op onze kamer geboekt, we mogen niets contant afrekenen, zo horen we.
Daarna neem één van de meisjes de sleutel en ons mee naar onze bungalow.
Die ligt boven het receptiegebouw en heeft een magnifiek uitzicht over zee en resort.
We installeren ons en nemen een kopje koffie op ons terras. We zitten!
De dag verloopt verder rustig en vroeg in de avond wandelen we naar
de receptie om even te internetten - dat is alleen daar aanwezig.
Terug in ons huis nemen we buiten nog een kopje koffie en merken al snel dat we
echt niet de enige gasten in het resort zijn. Een hele stroom van langs huppelende kikkers
wordt afgewisseld met een heremietkreeft die een golfbal als woning heeft gekozen!
De volgende ochtend zitten we al vroeg aan het ontbijt, en na het ontbijt gaan we
een traditionele lekkernij van Fiji-kinderen klaar maken: gecarameliseerde kokos.
En we ontdekken dat we niet alleen in het resort zitten: we krijgen daarbij gezelschap van 2 Australische meisjes.
Het resultaat is - voorspelbaar - smakelijk maar wel errug zoet.
De middag begint met een gigantische en langdurige bui die alle wegen, paden en velden
onder water zet. Ons kan het niet schelen - we zitten op ons terras, nemen nog een kopje koffie,
spelen een spelletje Yatsee en genieten van het uitzicht. Even later komt de hele stoet
kikkers die we gisteren van rechts naar links zagen trekken terug, nu de andere kant op.
Hoopvol kijken we nog uit naar onze heremietkreeft, maar die spotten we niet meer.
Tegen de avond is het droog en gaan we dineren. Maar liefst 2 vegetarische schotels
staan op het menu! Als we klaar zijn komt onze nieuwe vriendin Susanne even langs.
Ze blijkt hier in de keuken te werken!
De volgende dag is het zaterdag, en vandaag is het een stuk drukker. Veel weekend-gasten
uit Suva en Nadi, zo horen we.
We wandelen rond in het resort en besluiten tot een ommetje langs het dorp en achter de
heuvel door die dorp en resort scheiden. Vergezeld door een lokale hond klauteren we een uurtje
over de steile wegen door de omgeving.
Mooi hoor, Fiji. En groen!
|
|
