Terug kijken


We leerden elkaar kennen in het voorjaar van 1978, en onze beider reiservaringen voor die tijd waren beperkt. Er viel, behalve wat verre en veronachtzaamde kriebels en vage verlangens, nog niets te bespeuren van het virus dat later toch een belangrijke bijdrage zou leveren aan de lol in ons leven.
We kampeerden enkele weken in Frankrijk, keken het jaar daarop even rond langs de zuidkust van Engeland en brachten veel vakantieweken en weekenden door langs de kust van Walcheren, voor ons nog steeds een magische plek vol herinneringen.
De eerste echte aanval van het reisvirus vond plaats in 1981, tijdens een vakantie van drie weken op Kreta. Terwijl we onder een zinderende zon dwaalden door Knossos en we ons voor probeerden te stellen hoe het was hier, 2500 jaar geleden, terwijl we wandelden langs de kades van Heraklion, terwijl we bromfietsten door de nauwe en af en toe steile weggetjes en de uitgestorven gehuchtjes van het Kretaanse binnenland, terwijl we probeerden uit te vinden wie de veerman moest betalen in Elounda en zelfs terwijl we gezeten op ongemakkelijke en wankele houten stoeltjes ons tegoed probeerden te doen aan een door het hotel verzorgd ontbijt van kei- en keiharde broodjes besmeerd met mier- en mierzoete jam voelden we iets ontluiken.
De prachtigste landschappen, mensen, gebouwen en ervaringen die om elke hoek opduiken, en daarboven de wetenschap dat er zoveel op ons ligt te wachten dat dit door kan gaan, zonder einde!
Het leven is toch veel te kort om al dat moois ook maar te aanschouwen, laat staan te doorgronden en te kennen!

Mooie inzichten, maar de volgende acht jaren deden we er niet veel mee. Werken en studeren, dat wel, maar het reizen bleef beperkt tot korte trips en enkele zomervakanties binnen Europa.
Dat veranderde in 1989, met onze eerste reis buiten Europa, naar Egypte. Daarna was het hek definitief van de dam, hadden we onze roeping gevonden en wist ik zeker: zo leuk, interessant, boeiend en uitdagend wordt het nooit meer. Gelukkig zal ik ongelijk gaan krijgen...

De rest, om maar eens een dooddoener aan te halen, is geschiedenis.

Momenteel hebben we 56 landen bezocht, en daarmee is nog slechts zo'n 24% van de beschikbare bestemmingen aangeraakt. En nee, we hebben onszelf niet als doel gesteld dat we de 100 moeten halen, noch in procenten noch in aantal. Hooguit in leeftijdÖ

Onderstaand een kaartje met daarop alle door ons bezochte landen.




Een lijstje van de door ons bezochte landen per jaar. Wie weet komen er nog eens foto's onder te hangen. Als we nog eens heel veel tijd over hebben. Ooit.
Overigens, het vaakst bezochte land, Nederland, is niet in de lijst opgenomen.

1978

Frankrijk / Loire



1979

Verenigd Koninkrijk / Zuid-Engeland



1980




1981

Griekenland / Kreta



1982

BelgiŽ / Gent, Brugge



1983

Duitsland / Fantasia



1984

Luxemburg



1985

Ierland / Huifkar



1986

Cyprus

Israel

1987

Griekenland / Rhodos



1988




1989

Egypte



1990

AustraliŽ
USA / HawaÔ, Los Angeles

1991

IndonesiŽ / Sumatra, Java, Bali, Lombok

Singapore

1992

Spanje / Almeria



1993

Mexico

Turkije / Dalyan

1994

Cuba

JamaÔca
TunesiŽ (M)

1995

India

Nepal

1996

Costa Rica



1997

Thailand



1998

China

Hongkong

1999

Zuid-Afrika

Swaziland

2000

Peru

Nederlandse Antillen / CuraÁao

2001

SyriŽ

Libanon
JordaniŽ

Verenigd Koninkrijk / Schotland

Myamar

2002

ItaliŽ / Toscane, UmbriŽ

Malta

2003

Portugal / Madeira

Spanje / Salou
Spanje / Lanzarote

Verder kijken

En nu verder?
Verder reizen, natuurlijk.

De horizon lokt, nieuwe wegen, nieuwe culturen, nieuwe vergezichten, nieuwe straatbeelden, nieuwe musea, nieuwe belevenissen, en vooral, nieuwe mensen.

En wat, zo vraagt u misschien, gaan we doen nadat we de 100 hebben gepasseerd. Kruipen we dan achter de geraniums? Gaan we foto's inplakken? Onze website bijwerken? Ben je bedonderd! We hopen op begeleide rolstoelreizen. Naar SiberiŽ, Tibet of zo. En nadat we de 110 zijn gepasseerd? Dan nemen we de boot. Naar de bovenloop van de Amazone. Naar de bronnen van de Nijl. Gokken op een radarboot op de Mississippi. En tenslotte? Ach, zo'n reisje langs de Rijn Rijn Rijn...

Uiteindelijk blijven we gelukkig altijd in beweging.
Zo draait de aarde om zijn as, met (aan de evenaar) een snelheid van 1.670 km/u.
Dan draait de aarde om de zon, met een snelheid van 107.200 km/u.
Het hele zonnestelsel draait om de Melkweg, met een snelheid van 800.000 km/uur.
Onze melkweg trekt naar onze buur-melkweg, Andromeda, met een snelheid van 470.000 km/u. Over enkele miljarden jaren gaan we zelfs botsen!
Verder lijkt het erop dat ons lokale melkwegcluster wordt aangetrokken door een enorm supercluster 50 miljoen lichtjaren weg: The Great Attractor, de grote aantrekker. We gaan erop af met circa 2.200.000 km/u.
Tot slot nemen we allemaal deel aan de expansie van het heelal. Omdat daarbij de ruimte zelf beweegt, is dat eigenlijk weer geen beweging. Vindt de wetenschap. Gewoonlijk.
Wij aardbewoners reizen dus met een snelheid van 2.200.000 + 470.000 + 800.000 + 107.200 + 1.670, ofwel 3.578.870 km/u. Als alles tenminste dezelfde kant opraast. Maar dat zal wel niet.
In ieder geval kun je met die snelheid in ťťn uur 1000 keer naar de maan. Da's elke 7 seconden een keer op en neer. Wow.
Wat het reizen betreft zitten we hier dus gebeiteld. Kwestie van stilletjes blijven zitten, dan gaat het vanzelf. Kijk maar eens naar dit filmpje:


© www.wijzijnerwegvan.nl
Home    

free hit counter