| |
Het waait hier nu al dagen, zo tegen windkracht 5 aan, het gevolg van de orkaan Vaianu die momenteel Fiji
onveilig maakt. De zee toont witte schuimkoppen, hier en daar waait een palmboom om,
veel meer merken we er hier gelukkig niet van.
We nemen de bus naar het centrum; Pasen is voorbij dus alle winkels en markten zijn weer open.
Er ligt een gigantisch cruise-schip in de haven voor anker, de Anthem of the Seas ofwel de
Lofzang van de Zeeën. Mooie naam, voor een boot. Bijna 5.000 gasten leven op dit enorme
drijvende hotel, en die willen allemaal Port Vila bezoeken, vandaag.
De boot arriveerde tegen tienen en wil om vier uur weer verder, dus veel tijd om al die mensen
van en naar de wal te brengen is er niet. Daarvoor gebruiken ze een stuk of 15 weer- en waterdichte sloepen
die voortdurend heen en weer varen.
Aan de wal ligt een grote ponton afgemeerd om de in- en uitstappen te bespoedigen; bovendien
is een deel van de boulevard afgezet en enkel toegankelijk voor de passagierende
vakantievierders om ervoor te zorgen dat er geen verstekelingen aan boord glippen...
Het nadeel natuurlijk van dit soort cruises is dat je vijf uur hebt om 'Vanuatu te zien'.
Veel meer dan wat kleurimpressies, een felgekleurde blouse of lavalava en een
stempel in je paspoort houd je daar niet aan over.
'Ik zeg: de boot is vol' zong Drs P.
We ontmoeten Joe uit Fiji, op missie (letterlijk en figuurlijk) uit Suva en gaan weer op
in de kleurige, vrolijke en opgewekte wereld die Vanuatu heet.
De tijd nadert. Het zit in de lucht, voelen we. Afscheid.
De volgende dag blijft de orkaan Vaianu, toch zo'n 1000 kilometer verderop,
het weerbeeld bepalen. Met nog steeds fikse winden en, vooral in oostelijke richting, veel
bewolking aan de horizon.
We boeken onze vliegtickets en regelen nog wat voor onze laatste dagen in Vanuatu.
Morgen nog. En dan...
|
|
